Syrena i Książę.
Jedna miłość, dwa języki

„… Zaczęłam się zastanawiać, kim teraz jestem. Dawniej byłam Syreną, żyjącą w swoim podwodnym świecie, w oczekiwaniu na wielką miłość i swojego Księcia. A kim jestem teraz – z sercem pełnym miłości, ale już nieczekającą na kogoś, kto „pozwoli” go kochać? Zaczęłam czuć, jakbym nauczyła się wynurzać z głębin Oceanu – i wyszłam na brzeg. A na tym brzegu zobaczyłam bezkresne niebo i przestworza obłoków, które kochałam jeszcze w dzieciństwie. Zobaczyłam, jak piękne jest życie. Zwiewne kształty chmur – archetypiczne postaci ze wszystkich legend, wszystkich mitów, które kocham: oto Kleopatra, walcząca z równą namiętnością o miłość i imperium, oto Eurydyka i Orfeusz, rozdzieleni na zawsze jednym spojrzeniem … Mogłabym patrzeć na to niebo w nieskończoność.

Wyszłam na brzeg i, co najważniejsze, poczułam, że moje serce jest ciepłe, żywe, tętniące. I uśmiechnęłam się. Teraz moja miłość należy do mnie. A jeśli na mojej drodze pojawi się człowiek, dla którego ta moja żywa miłość będzie miała znaczenie – podzielę się nią z nim…”